یه قرار ثبت نشده می گفت که ایرانی ها و بقیه ی شیعه ها رو می تونی دو نوبت مشتاق پشت درب بقیع ببینی. بعد از نماز صبح و بعد از نماز عصر . همین باعث شده بود تا این دو نماز برای ما شیرین تر جلوه کنه . خیلی ها که تمام شب رو منتظر چنین لحظه ای پشت درب بسته بقیع غریبونه سر کرده بودند به محض باز شدن درب ها چون کبوتران آزاد شده از قفس به سمت حرم خاکی فرزندان صاحب شهر ، صاحب گنبد خضراء پرواز می کردند.

یکی دو روز که گذشت یاد گرفتیم که اگر لباس عربی بپوشیم می تونیم زودتر همراه عربهایی که برای تشییع جنازه هاشون می رن ، وارد بقیع بشیم . این طور حداقل دو دقیقه از شرطه ها و مسئولین ایجاد مزاحمت برای زائرین ائمه بقیع (علیهم السلام) ، جلوتر می افتادیم .و این یعنی دو دقیقه ذکر "غریب مادر حسن" به زیر لب داشتن ، دو دقیقه آشکار گریستن و دو دقیقه نفس کشیدندر این فضای سرتاسر خفقان ...

خورشید کم کم طلوع می کند . چه صفایی داشت طلوع آفتاب به وقت مدینه . کم کم بقیع شلوغ می شد و حال وهوای خلوتی لحظات فجر کمتر ،بحث های ساختگی این نا اهلان که سرپوشی بود بر ظلم آشکار چندین هزار ساله شان بر اهل بیت رسول الله (صلی الله علیه و آله) شروع میشد و بساط دروغگویی و کفر پراکنی شان پهن ...

جرعه ای آب در کنار قبر مظلومانه ی مادر سقا ، چرخشی دوباره به سمت چهار قبر مظلومانه حسن بن علی و فرزندان برادرش (علیهم السلام) و عرض سلامی دوباره ، پایان بخش زیارت صبحگاهی بقیع می شود.

چشمان اشک آلود از غربت سبط اکبر بار دیگر به گنبد خضرای جد اعظم می افتد و انگار او نیز با تمام ستون های زیبا و سپیدش ، با تمام وسعت حرم آسمانی اش ، با تمام دربهای طلاکوب و حتی روضه دلنشین رضوانش به غربتی از جنس فرزند زهرا (سلام خدا بر این مادر و فرزند)  دچار است .